MENU
Sya in Londen

Een weekje @ Burbs

[

[Dag 1]
Ik vergeet altijd een beetje wie wie is. Niet omdat ik moedwillig niet oplet als ze zichzelf voorstellen, maar omdat ze simpelweg allemaal aan hetzelfde profiel voldoen. Mooi, slank, goed gekleed, tussen de 20 en 30 en een enkeling 30+. Ik zeg 30+, maar zo zien ze er eigenlijk niet uit. Ik vermoed enkel dat ze ouder zijn dan ik, met de geruststellende gedachte dat ik ook ooit nog, als ik wat ouder en slanker ben, aan het hoofd van de creatieve afdeling kan staan van een megabedrijf. Maar dit terzijde.
Als ik aan iedereen ben voorgesteld ga ik naarstig op zoek naar de bijpassende foto’s en nummers in de enorme Whatsapp groep waarin ik net ben gedumpt. Mix and match. Privé loopt hier soepel over in werk, met hier en daar een ‘gezellige’ whatsapp profiel foto. Toch het gevoel dat ik ze wat beter ken nu. Dag 1 bestaat dan ook voornamelijk uit mensen leren (her)kennen, workflow opzetten en regelmatig in de snackbox duiken om de tijd te doden. Er is uiteraard alleen even een stressmoment om middernacht, maar om half 2 lig ik met een goed gevoel in bed.

[Dag 2]
Om vervolgens om 8 uur weer onverwacht te worden gewekt door m’n wekker. Ik kreeg net een dikke knuffel van pap voordat ik wakker schoot, dus ik denk dat vandaag ook wel goed komt. Vooralsnog blijven we optimistisch.

Misschien was die knuffel van pap een combinatie van troost en een duwtje in de rug. Na twee uur ploeteren in een claustrofobisch kamertje kwam de twist. Het addertje waar we stiekem allemaal op aan het wachten waren. Je gelooft het eerst niet, stelt nog een paar vragen, wil het ook uit iemand anders z’n mond horen, je twijfelt of zij het wel goed hebben gehoord.. en dan komt het langzaam binnen. Je realiseert je wat dit betekent. Ik lig voorlopig nog niet in bed.

De grote baas was het niet eens met de gang van zaken en alles moet opnieuw. Alle voor de hand liggende oplossingen, zoals het concept laten goedkeuren van te voren, was allemaal aan gedacht. In zo’n enorm creative team zitten tenslotte niet just pretty faces. So we start again.

[Dag 3]
Ik zit in een taxi op Westminster bridge, ik kijk een beetje weemoedig naar de Big Ben die 10 voor 3 ‘s nachts aangeeft. Ik voel een mix tussen hoe mooi deze stad is, hoe tof het is dat ik al drie dagen op het hoofdkantoor van Burberry zit en aan de andere hoe ik het haat dat ik nog 45 minuten door al het verkeer in deze taxi moet zitten. En hoe belachelijk het eigenlijk is dat ik überhaupt vrijdagnacht om 3 uur gesloopt in een taxi zit en over 5,5 uur alweer moet opstaan. En daar is geen wijn aan te pas gekomen. Of een dik salaris. Alleen maar gemengde gevoelens over hoe belangrijk dit eigenlijk is. Slecht nieuws gehad vandaag en ondertussen draait de modemolen door, oppervlakkig als ie is. Note to self: niet vergeten te genieten.

[Dag 4]
Zaterdagmorgen. Erg ontmoedigend als je had gerekend op een stille rustige metro rit. Blijkbaar moeten meer mensen werken en zijn er onwijs veel toeristen die niet uitslapen op hun vakantie. Naast me zit een man in een compleet pak met Engelse vlaggen. Cool wel, maar ik wil het niet zeggen want ik ben bang dat ie dan een gesprek begint. En ik kan niet meer. 5 uur slaap, ik begin er een beetje als een zombie uit te zien. Maar niet alleen ik, ook de modellen rekenen op onze retouching skills, dus dat zet iedereen weer met beide benen op de grond. Ik denk dat ze gek zijn geworden. Kwalitatief wordt niemand er beter op, kwantitatief zitten we op een lekker tempo. Na 15 uur voor een scherm gaat alles wel een beetje wazig zien. Maar ik heb me nog niet aan de Redbull vergrepen. Ik denk dat vandaag de dag is. Of ik probeer een koffie. Doe eens gek.

[Dag 5]
1.34 am. Vanavond is m’n favoriete taxidriver so far. Hij is zuid van de rivier gebleven tot Waterloo bridge en heeft zo centraal Londen ontweken. Niet dat het jullie wat zegt, maar centraal Londen in het weekend is een nachtmerrie gevuld met dronken mensen en teveel auto’s. Veel stoppen en gas geven maakt me in combinatie met oververmoeidheid kneiter misselijk. Maar nu valt het mee, kan ik nog een beetje van het uitzicht genieten en dit typen. Yay voor de taxidriver.
M’n hyperactiviteit op dit uur van de dag is wel een beetje zorgwekkend. Vandaag m’n eerste, bijna echte, koffie op in m’n hele leven. Het was een koude met melk en vanille likeur, maar toch. Nu ben ik misschien een koffieverslaving aan het ontwikkelen in plaats van een Redbull verslaving, maar dat schijnt meer sociaal geaccepteerd te zijn. Wel een duur grapje trouwens.

[Dag 6. Of 7?]
Ik denk eigenlijk al 8, want vanmorgen werkte m’n weekabonnement voor de metro ineens niet meer. Vrij irritant als je half slaperig er van overtuigd bent dat ie het moet doen en de kaart er stug nog 3x voor houdt. Tot grote ergernis van m’n medereizigers achter me. Als je je dan ook nog te laat realiseert dat tfl (het ov hier) je bankpas heeft geblokkeerd (oops) sta je makkelijk zo’n 5 minuten voor een poortje al je kaarten heen en weer te zwaaien. Nogmaals, niemand vond dit grappig.

[Dag 8]
Het ging niet helemaal zoals gepland. Teveel Burberry lunches, te weinig slaap. Vier dagen werden er acht. En 8 worden er nu 12. De modewereld is gek geworden.

Maar hey, ik doe lekker mee. Zondag zit ik er weer! Met m’n koude koffietje.

Reacties
IETS TE ZEGGEN?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

SLUIT MENU