MENU
Sya in Londen

Forever Young

‘Ik hou van je. Ik hou van je. Ik hou van je..’, ik ben even stil en probeer m’n tranen onder controle te krijgen. ‘Maar ik hou van je!’ inmiddels klinkt het wanhopig. Ik kijk hem verdrietig aan, snap er helemaal niks van. Hoe kan dit nou? ‘Ik hou ook van jou meisje.’ Hij slaat z’n ogen neer en doezelt weer in. Ik zit naast hem op bed en wacht tot de rest van de familie weer bij me komt zitten. Een week geleden zaten we champagne te proosten in de woonkamer, iedereen zei op z’n beurt iets optimistisch: ‘Het gaat goed komen, we gaan ervoor, je wordt weer beter.’. Nu is het Tweede Kerstdag en we weten allemaal dat hij morgen niet meer wakker wordt.

Mam gaat naast hem liggen en ik sleep een matrasje de slaapkamer in. We hebben allemaal dag gezegd, ‘Slaap lekker, hopelijk heb je geen pijn meer. Het is goed paps, ga maar slapen, we houden van je..’ Slapen lijkt het enige acceptabele. Iedereen gaat richting bed, niemand weet hoe lang het gaat duren. Maar als ik midden in de nacht wakker word stort m’n wereld in. Het is veel te stil in de kamer en ik schiet in paniek, want ik weet precies waarom..’

 

Gister zat ik, na werk, even met m’n ogen dicht. Me afvragend of iemand het gek vindt dat ik met m’n ogen dicht zit op een bankje in het park. Ik ben zogenaamd aan het mediteren. Headspace, een app, gaat me leren mediteren. Misschien is er dan een tijd en plaats voor ongecontroleerde huilbuien. En een tijd en plaats voor gezelligheid. Want je kent het verhaal wel van die druppel, die emmer en dan ook nog dat wijntje. Mediteren dus. ‘Nothing ventured, nothing gained.’ werd me van de week wijselijk verteld.

Desondanks proosten we vanavond wel. Met wijn, champagne, of wat dan ook. En blazen we in gedachten 63 kaarsjes uit. Misschien wordt er ongecontroleerd gehuild. Misschien ook niet.

Gefeliciteerd papsie! Ik hou van je.

Liefs uit Londen

Reacties
Milou

<3

Emiel Mostert

Een vriendin stuurde het youtube filmpje van Abba vandaag; Chiquitita, Abba boeit me niet zo, maar omdat ik haar goed ken en weet dat altijd wel een boodschap heeft in haar kunst of direct luisterde ik naar de tekst. Verbluft was ik, mijn stemming had ze goed aangevoeld ondanks dat we vele honderden kilometers uit elkaar wonen en elkaar nog nooit in het echt hebben ontmoet. Mijn vrouw van 44 verongelukte vorig jaar voor de Albert Hein in Oostburg, het lijkt wel of ik haar steeds meer ga missen. Ze zou 45 jaar nu zijn geweest en dat deed me denken aan mijn vader, die stierf op zijn 45ste. Dit was Tweede Kerstdag 1968. Terwijl ik naar de buren liep om te vragen of ze minder luid onder de douche wilden zijn, een douche direct gelegen aan de slaapkamer van mijn ouwe heer. Hij leek er geen last van te hebben, maar ik wel, ik was 18 en kon niet bevatten wat me net was verteld: hij is aan het sterven. Toen ik weer terug kwam in zijn slaapkamer van mijn bezoek aan de buren, had hij net zijn laatste adem uitgeblazen. Als ik dan dit verhaal lees, komt er veel terug en voel ik mijn verdriet voor het verlies van mijn vader, iets dat ik bijna 40 jaar verdrong. Dank voor het delen. Blijf dit soort emoties delen, je verdriet is niet voor niets, het helpt anderen in het verwerken en daar kan je zelf weer steun uithalen. Emiel Mostert

Sandra

Pakkend. En helaas zo herkenbaar…

Senta

Mooi sytje! Dikke kus en drink er ook een op pap vanavond voor mij en knuffel en kus voor mamsie ????

IETS TE ZEGGEN?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

SLUIT MENU